Ghasel 187

دلا! بسوز! که سوز تو، کارها بکند
نیاز نیم‌شبی، دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری‌چهره، عاشقانه بکش!
که یک کرشمه، تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش، حجاب بردارند
هر آن‌که خدمت جام جهان‌نما بکند

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد، در تو نبیند؛ که را دوا بکند؟

تو با خدای خود انداز کار! و دل، خوش دار!
که رحم اگر نکند مدعی‌، خدا بکند

ز بخت خفته ملولم، بود که بیداری
به وقت فاتحهٔ صبح، یک دعا بکند؟

بسوخت «حافظ» و بویی به زلف یار نبرد
مگر دلالت این دولتش، صبا بکند

O Herz, brenne, denn dein Brennen wird Dinge bewirken;
ein Flehen um Mitternacht wehrt hundert Unglücke ab.

Ertrage den Tadel des feengesichtigen Freundes wie ein Liebender,
denn ein einziger Blick macht hundert Härten wieder gut.

Vom irdischen Reich bis zum Reich der Engel hebt man den Schleier
für jeden, der dem weltzeigenden Becher dient.

Der Arzt der Liebe hat den Atem des Messias und ist gütig,
doch wenn er in dir keinen Schmerz sieht, wen soll er heilen?

Überlass deine Sache deinem Gott und halte dein Herz froh,
denn wenn der Widersacher kein Erbarmen zeigt, zeigt es Gott.

Ich bin meines schlafenden Glücks müde; ob wohl ein Wacher
zur Stunde der Eröffnung des Morgens ein Gebet spricht?

Hafis verbrannte und erhaschte keinen Duft von der Locke des Freundes;
vielleicht weist ihm der Ostwind den Weg zu diesem Glück.