Ghazal 187

دلا! بسوز! که سوز تو، کارها بکند
نیاز نیم‌شبی، دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری‌چهره، عاشقانه بکش!
که یک کرشمه، تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش، حجاب بردارند
هر آن‌که خدمت جام جهان‌نما بکند

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد، در تو نبیند؛ که را دوا بکند؟

تو با خدای خود انداز کار! و دل، خوش دار!
که رحم اگر نکند مدعی‌، خدا بکند

ز بخت خفته ملولم، بود که بیداری
به وقت فاتحهٔ صبح، یک دعا بکند؟

بسوخت «حافظ» و بویی به زلف یار نبرد
مگر دلالت این دولتش، صبا بکند

O heart, burn, for your burning will accomplish things;
a midnight supplication will ward off a hundred calamities.

Bear the reproach of the fairy-faced friend as a lover does,
for a single glance will make amends for a hundred cruelties.

From the earthly kingdom to the angelic they lift the veil
for whoever serves the cup that shows the world.

The physician of love has the breath of the Messiah and is kind,
but when he sees no pain in you, whom is he to cure?

Cast your affair upon your God and keep your heart glad,
for if the claimant shows no mercy, God will.

I am weary of my sleeping fortune; may it be that a wakeful one
will say a prayer at the hour of the dawn's opening?

Hafez burned and caught no scent of the friend's tress;
perhaps the east wind will guide him to this fortune.