Ghazal 188

مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

کمال سر محبت ببین، نه نقص گناه
که هرکه بی‌هنر افتد، نظر به عیب کند

ز عطر حور بهشت، آن نفس برآید بوی
که خاک میکدهٔ ما، عبیر جیب کند

چنان زند ره اسلام، غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صهیب کند

کلید گنج سعادت، قبول اهل دل است
مباد آن‌که در این نکته، شک و ریب کند!

شبان وادی ایمن، گهی رسد به مراد
که چند سال، به جان، خدمت شعیب کند

ز دیده، خون بچکاند فسانهٔ «حافظ»
چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند

That meddler faults me for being a rend and a lover
who raises objections to the secrets of the knowledge of the unseen.

Look at the perfection of love's secret, not at the flaw of sin,
for whoever is without merit fixes his eye on the fault.

From the perfume of the houris of paradise a scent rises at the moment
when one makes the dust of our tavern the fragrance of her collar.

The glance of the cupbearer so waylays Islam
that perhaps only Suhayb would abstain from red wine.

The key to the treasure of happiness is acceptance by the people of heart;
may no one have doubt or suspicion on this point!

The shepherd of the Valley of Safety reaches his desire only when
for some years he serves Shuayb with his whole soul.

The tale of Hafez makes blood drip from the eye
when he recalls the time of youth and of old age.