Ghasel 18

ساقیا آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرود از یادت

در شگفتم که در این مدت ایام فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت

برسان بندگی دختر رز، گو به درآی
که دم و همت ما کرد ز بند، آزادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست
جای غم باد، مر آن دل که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت
بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد
طالع نامور و دولت مادرزادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت

Schenke, gesegnet sei dir das Kommen des Festes,
und die Versprechen, die du gabst, mögen dir nicht entfallen.

Ich staune, dass du in dieser Zeit der Trennung
dein Herz von den Gefährten abzogst und dein Herz es zuließ.

Bring der Tochter der Rebe unsere Ergebenheit; sag: Komm heraus,
denn unser Atem und Eifer haben dich aus den Fesseln befreit.

Die Freude der Runde liegt in deinem Schritt und deinem Kommen;
Kummer sei der Platz des Herzens, das dich nicht froh wünscht.

Gott sei Dank fand die Plünderung des Herbstes keine Bresche
in deinem Garten aus Jasmin, Zypresse, Rose und Buchsbaum.

Fern sei der böse Blick, denn aus jener Zerstreuung führten dich zurück
dein berühmter Stern und dein angeborenes Glück.

Hafis, gib das Glück dieser Arche Noah nicht aus der Hand,
sonst reißt die Flut der Ereignisse dein Fundament fort.