Ghazal 18

ساقیا آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرود از یادت

در شگفتم که در این مدت ایام فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت

برسان بندگی دختر رز، گو به درآی
که دم و همت ما کرد ز بند، آزادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست
جای غم باد، مر آن دل که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت
بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد
طالع نامور و دولت مادرزادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت

Échanson, que la venue de la fête te soit bénie,
et que les promesses que tu as faites ne sortent pas de ta mémoire.

Je m'étonne que durant ce temps de séparation
tu aies retiré ton cœur à tes compagnons, et que ton cœur y ait consenti.

Présente nos hommages à la fille de la vigne ; dis-lui : sors,
car notre souffle et notre ardeur t'ont délivrée de tes liens.

La joie de l'assemblée est dans ton pas et ta venue ;
que soit séjour du chagrin le cœur qui ne te veut pas joyeux.

Grâce à Dieu, le pillage de l'automne n'a trouvé aucune brèche
dans ton jardin de jasmin, de cyprès, de rose et de buis.

Loin le mauvais œil, car de cette dispersion t'ont ramené
ton étoile illustre et ta fortune de naissance.

Hafez, ne lâche pas la chance de cette arche de Noé,
sinon le déluge des événements emportera tes fondations.