Ghazal 190

کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

قاصد منزل سلمی که سلامت بادش
چه شود، گر به سلامی، دل ما، شاد کند؟

امتحان کن! که بسی گنج مرادت بدهند
گر خرابی چو مرا، لطف تو، آباد کند

یا رب! اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت، گذری بر سر فرهاد کند!

شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در او، داد کند

حالیا، عشوهٔ ناز تو، ز بنیادم برد
تا دگرباره، حکیمانه، چه بنیاد کند

گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنی‌ست
فکر مشاطه، چه با حسن خداداد کند؟

ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز
خرم آن روز که «حافظ»، ره بغداد کند

La tua penna di muschio, il giorno in cui si ricorderà di noi,
si porterà via la ricompensa di duecento schiavi liberati.

Il messaggero della dimora di Salma, che sia salvo,
che sarebbe se con un saluto rallegrasse il nostro cuore?

Fanne la prova: ti daranno molti tesori di desiderio
se la tua bontà ricostruirà una rovina come me.

Signore, metti nel cuore di quel dolce Cosroe
di passare con misericordia accanto a Farhad!

Per un re, meglio di cent'anni di devozione e astinenza
vale un'ora di vita in cui egli fa giustizia.

Per ora la civetteria della tua grazia mi ha strappato dalle fondamenta;
vediamo quale fondamento porrà di nuovo, con saggezza.

La tua pura essenza non ha bisogno della nostra lode;
che può fare il pensiero dell'acconciatrice con una bellezza data da Dio?

Non abbiamo trovato a Shiraz la via alla nostra meta;
felice il giorno in cui Hafez prenderà la strada di Baghdad.