Gazal 193

در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
من، چنینم که نمودم؛ دگر ایشان دانند

عاقلان، نقطهٔ پرگار وجودند ولی
عشق داند که در این دایره، سرگردان‌اند

جلوه‌گاه رخ او، دیدهٔ من، تنها نیست
ماه و خورشید، همین آینه می‌گردانند

عهد ما با لب شیرین‌دهنان بست خدا
ما، همه، بنده و این قوم، خداوندان‌اند

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم
آه اگر خرقهٔ پشمین به گرو نستانند!

وصل خورشید به شب‌پرهٔ اعمی نرسد
که در آن آینه، صاحب‌نظران، حیران‌اند

لاف عشق و گله از یار؟ زهی لاف دروغ!
عشق‌بازان چنین، مستحق هجران‌اند

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار
ورنه مستوری و مستی، همه‌کس نتوانند

گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو، باد
عقل و جان، گوهر هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندی «حافظ» نکند فهم، چه شد؟
دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از اندیشهٔ ما، مغ‌بچگان
بعد از این، خرقهٔ صوفی به گرو نستانند

Ante nuestro juego de miradas los que nada saben quedan atónitos;
yo soy como me he mostrado; lo demás, ellos lo saben.

Los sensatos son el punto central del compás de la existencia, pero
el amor sabe que en este círculo andan perdidos.

No es mi ojo el único lugar donde se muestra su rostro;
la luna y el sol hacen girar este mismo espejo.

Dios ató nuestro pacto a los labios de los de boca dulce;
todos somos siervos, y esta gente es la señora.

Somos pobres y deseamos vino y músico;
¡ay, si no aceptan en prenda el manto de lana!

La unión con el sol no alcanza al murciélago ciego,
que en aquel espejo los de mirada honda quedan atónitos.

¿Jactarse de amor y quejarse del amigo? ¡Qué jactancia mentirosa!
Tales amantes merecen la separación.

Quizá tu ojo negro me enseñe el oficio;
si no, no todos pueden ser a la vez recatados y ebrios.

Si el viento lleva tu aroma al jardín de los espíritus,
la razón y el alma esparcirán como ofrenda la joya del ser.

Si el asceta no entiende el vivir de rend de Hafez, ¿qué importa?
El demonio huye de la gente que recita el Corán.

Si los jóvenes magos llegan a saber lo que pensamos,
en adelante no tomarán en prenda el manto del sufí.