Ghasel 195

غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند
خراب بادهٔ لعل تو، هوشیاران‌اند

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز
وگرنه عاشق و معشوق، رازداران‌اند

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی، بنگر
که از یمین و یسارت چه سوگواران‌اند!

گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار! و ببین
که از تطاول زلفت چه بی‌قراران‌اند!

نصیب ماست بهشت، ای خداشناس! برو!
که مستحق کرامت، گناهکاران‌اند

نه من بر آن گل عارض، غزل سرایم و بس
که عندلیب تو از هر طرف، هزاران‌اند

تو دستگیر شو! ای خضر پی‌خجسته! که من
پیاده می‌روم و همرهان، سواران‌اند

بیا به میکده! و چهره، ارغوانی کن!
مرو به صومعه کآنجا سیاه‌کاران‌اند!

خلاص «حافظ» از آن زلف تابدار مباد!
که بستگان کمند تو، رستگاران‌اند

Die Kronenträger sind Sklaven deiner trunkenen Narzisse;
die Nüchternen sind vom Wein deines Rubins zugrunde gerichtet.

Dich hat der Ostwind verraten und mich das Wasser der Augen;
sonst sind Liebender und Geliebter Hüter des Geheimnisses.

Wenn du unter deiner doppelten Locke vorübergehst, schau,
welche Trauernden zu deiner Rechten und Linken stehen!

Zieh wie der Ostwind über das Veilchenbeet und sieh,
welche Ruhelosen die Gewalt deiner Locke geschaffen hat!

Das Paradies ist unser Teil, o Gotteskenner, geh!
Denn die Sünder sind es, die der Gnade würdig sind.

Nicht ich allein singe Ghaselen auf jene Rosenwange,
denn deine Nachtigallen sind auf allen Seiten Tausende.

Nimm mich bei der Hand, o Chiser mit gesegnetem Schritt, denn ich
gehe zu Fuß, und die Gefährten sind Reiter.

Komm in die Schenke und färbe dein Gesicht purpurn;
geh nicht ins Kloster, denn dort sind die mit den schwarzen Taten.

Möge Hafis nie von jener gewundenen Locke loskommen,
denn die in deinem Lasso Gebundenen sind die Erlösten.