Ghasel 197

شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد
گل‌رخانش دیده نرگس‌دان کنند

ای جوان سروقد! گویی ببر
پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست‌افشان کنند

مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند؟

خوش برآ با غصه، ای دل! کاهل راز
عیش خوش در بوتهٔ هجران کنند

سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت، آینه رخشان کنند

Wenn die Schönen auf diese Weise weiter Herzen rauben,
schlagen sie eine Bresche in den Glauben der Asketen.

Wo immer jener Narzissenzweig erblüht,
machen die Rosenwangigen ihre Augen zu seiner Vase.

O Jüngling von Zypressenwuchs, trag den Ball davon,
ehe man aus deinem Wuchs einen Poloschläger macht.

Liebende haben keine Gewalt über sich selbst;
was immer dein Befehl ist, das tun sie.

In meinen Augen sind sie weniger als ein Tropfen,
diese Geschichten, die man von der Sintflut erzählt.

Wenn unser Freund mit dem Reigen beginnt,
schwingen die Heiligen am Thron die Hände.

Die Pupille meines Auges ist in Blut getaucht;
wo sonst tut man einem Menschen solches Unrecht an?

Komm gut mit dem Kummer aus, o Herz, denn die Eingeweihten
finden süße Lust im Schmelztiegel der Trennung.

Wende dich, Hafis, nicht ab vom Seufzer um Mitternacht,
damit man deinen Spiegel leuchtend macht wie den Morgen.