Gazal 197

شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد
گل‌رخانش دیده نرگس‌دان کنند

ای جوان سروقد! گویی ببر
پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست‌افشان کنند

مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند؟

خوش برآ با غصه، ای دل! کاهل راز
عیش خوش در بوتهٔ هجران کنند

سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت، آینه رخشان کنند

Si las bellezas siguen robando corazones de este modo,
abrirán una brecha en la fe de los ascetas.

Dondequiera que florece aquella rama de narciso,
las de mejillas de rosa hacen de sus ojos su jarrón.

Joven de talle de ciprés, llévate la pelota
antes de que hagan de tu talle un mazo de polo.

Los amantes no tienen mando sobre sí mismos;
sea cual sea tu orden, eso hacen.

Ante mis ojos son menos que una gota
estos relatos que cuentan del Diluvio.

Cuando nuestro amigo comienza la danza sagrada,
los santos en el Trono agitan las manos.

La pupila de mi ojo se ha empapado de sangre;
¿dónde hacen tal injusticia a un ser humano?

Llévate bien con la pena, corazón, que la gente del secreto
halla dulce placer en el crisol de la separación.

No te apartes, Hafez, del suspiro de medianoche,
para que vuelvan tu espejo brillante como la mañana.