Gazal 199

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند!

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند

ای گدای خانقه، برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

حسن بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کشد
زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سر بر می‌کنند

بر در می‌خانهٔ عشق ای ملک، تسبیح گوی
کاندر آنجا، طینت آدم مخمر می‌کنند

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند»

Los predicadores que hacen tal alarde en el mihrab y en el púlpito,
cuando se retiran a solas hacen aquella otra cosa.

Tengo una duda; pregúntale al sabio de la asamblea:
los que mandan arrepentirse, ¿por qué se arrepienten tan poco?

Parece que no creen en el Día del Juicio,
pues ponen tanto fraude y engaño en la obra del Juez.

Señor, sienta a estos advenedizos en su propio burro,
que tanto presumen de esclavo turco y de mula.

Mendigo del convento, levántate de un salto, que en el templo de los magos
dan un agua y hacen ricos los corazones.

Su belleza sin fin, por muchos amantes que mate,
otra compañía se levanta de lo oculto, enamorada.

A la puerta de la taberna del amor, ángel, entona la alabanza,
que allí es donde fermentan el barro de Adán.

Al alba venía un clamor del Trono; la razón dijo:
«Parece que los santos aprenden de memoria los versos de Hafez.»