Ghasel 19

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟
منزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست؟

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست؟

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست؟

آن‌کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست؟

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر بی‌کار کجاست؟

باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غم‌زده سرگشته گرفتار کجاست؟

عقل دیوانه شد آن سلسلهٔ مشکین کو؟
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست؟

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی‌یار مهیا نشود یار کجاست؟

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی‌خار کجاست؟

O Morgenwind, wo ist die Ruhestatt der Freundin?
Wo ist die Wohnung jenes schelmischen Mondes, der Liebende tötet?

Die Nacht ist finster, und der Weg ins Tal der Sicherheit liegt vor uns;
wo ist das Feuer vom Sinai, wo die verheißene Begegnung?

Jeder, der in die Welt kam, trägt das Zeichen des Verfalls;
fragt in der Schenke: Wo ist der Nüchterne?

Der ist der frohen Botschaft würdig, der den Wink versteht;
feine Punkte gibt es viele, doch wo ist der Vertraute der Geheimnisse?

Jedes Haar an mir hat tausend Geschäfte mit dir;
wo sind wir, und wo ist der müßige Tadler?

Fragt noch einmal ihre Locke, Welle um Welle:
Wo ist dieses bekümmerte, verwirrte, gefangene Herz?

Der Verstand wurde irr; wo ist jene Moschuskette?
Das Herz zog sich von uns zurück; wo ist die Braue der Herzliebsten?

Schenke, Spielmann und Wein, alles ist bereit, doch
ohne die Freundin wird kein Genuss; wo ist die Freundin?

Hafis, gräme dich nicht über den Herbstwind auf der Wiese der Welt;
denk vernünftig: Wo ist die Rose ohne Dorn?