Ghazal 19

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟
منزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست؟

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست؟

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست؟

آن‌کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست؟

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر بی‌کار کجاست؟

باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غم‌زده سرگشته گرفتار کجاست؟

عقل دیوانه شد آن سلسلهٔ مشکین کو؟
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست؟

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی‌یار مهیا نشود یار کجاست؟

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی‌خار کجاست؟

O breeze of dawn, where is the resting place of the friend?
Where is the dwelling of that lover-slaying, roguish moon?

The night is dark and the road to the Valley of Safety lies ahead;
where is the fire of Sinai, where the promised meeting?

Everyone who came into the world bears the mark of ruin;
ask in the tavern: where is the sober one?

The one fit for good news is the one who understands a hint;
there are many fine points, but where is one to trust with secrets?

Every hair on my head has a thousand dealings with you;
where are we, and where is the idle blamer?

Ask again of her tress, curl upon curl:
where is this grief-stricken, bewildered, captive heart?

Reason has gone mad; where is that musky chain?
The heart has withdrawn from us; where is the eyebrow of the heart's keeper?

Cupbearer, minstrel and wine are all ready, but
there is no pleasure without the friend; where is the friend?

Hafez, do not grieve at the autumn wind in the meadow of the world;
think reasonably: where is the rose without a thorn?