Ghazal 200

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز
باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید
مشکل حکایتیست که تقریر می‌کنند

ما از برون در شده مغرور صد فریب
تا خود درون پرده چه تدبیر می‌کنند

تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز
این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند

صد ملک دل به نیم نظر می‌توان خرید
خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

فی‌الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
ک‌این کارخانه‌ایست که تغییر می‌کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند

Sais-tu ce que disent la harpe et le luth ?
« Buvez le vin en cachette, car on châtie. »

Ils ôtent l'honneur de l'amour et l'éclat des amants ;
ils blâment le jeune et réprimandent le vieux.

Rien n'en est sorti qu'un cœur obscurci, et pourtant
ils gardent la vaine idée qu'ils fabriquent l'élixir.

Ils disent : « Ne dites ni n'écoutez le secret de l'amour. »
C'est un récit difficile qu'ils énoncent là.

Nous, hors de la porte, sommes abusés par cent tromperies ;
qui sait ce qu'ils trament derrière le voile ?

Ils troublent de nouveau le repos du vieux mage ;
regarde ces cheminants, ce qu'ils font au vieillard !

On peut acheter cent royaumes de cœur avec un demi-regard ;
les belles manquent à ce marché.

Les uns ont fait dépendre l'union de l'ami de l'effort et du zèle ;
les autres la renvoient au destin.

En somme, ne te fie pas à la constance du temps,
car c'est un atelier où l'on transforme tout.

Bois du vin, car le cheikh, Hafez, le mufti et le censeur,
à bien regarder, pratiquent tous l'imposture.