Ghazal 200

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز
باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید
مشکل حکایتیست که تقریر می‌کنند

ما از برون در شده مغرور صد فریب
تا خود درون پرده چه تدبیر می‌کنند

تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز
این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند

صد ملک دل به نیم نظر می‌توان خرید
خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

فی‌الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
ک‌این کارخانه‌ایست که تغییر می‌کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند

Sai che cosa dichiarano l'arpa e il liuto?
«Bevete il vino di nascosto, ché stanno punendo.»

Tolgono l'onore all'amore e lo splendore agli amanti;
biasimano il giovane e rimproverano il vecchio.

Non ne è venuto altro che un cuore oscurato, e ancora
restano nella vana idea di fabbricare l'elisir.

Dicono: «Non dite e non ascoltate il segreto dell'amore.»
È un racconto difficile quello che dichiarano.

Noi, fuori dalla porta, illusi da cento inganni;
chissà che cosa tramano dentro il velo?

Turbano di nuovo la quiete del vecchio mago;
guarda questi viandanti, che cosa fanno al vecchio!

Cento regni del cuore si possono comprare con mezzo sguardo;
le belle mancano in questo affare.

Alcuni hanno fatto dipendere l'unione con l'amico dallo sforzo e dall'impegno;
altri la rimandano al destino.

Insomma, non fidarti della costanza del tempo,
ché questa è un'officina dove tutto viene cambiato.

Bevi vino, ché lo sceicco e Hafez e il muftì e il censore,
se guardi bene, praticano tutti l'inganno.