Ghasel 201

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند

جفا نه پیشهٔ درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان، ره بی‌همتان به خود ندهند

Unvermischter Wein und ein schöner Schenke sind zwei Fallen am Weg,
aus deren Lasso die Klugen der Welt nicht entkommen.

Bin ich auch Liebender und Rend, trunken und mit schwarzem Register,
tausend Dank, dass die Freunde der Stadt ohne Sünde sind!

Härte ist nicht das Handwerk des Derwischtums und der Wanderschaft;
bring Wein, denn diese Wanderer sind keine Männer des Weges.

Sieh nicht verächtlich auf die Bettler der Liebe, denn diese Leute
sind Könige ohne Gürtel und Herrscher ohne Krone.

Sei auf der Hut, denn wenn der Wind der göttlichen Unbedürftigkeit weht,
gilt die Ernte von tausend Andachten kein halbes Gerstenkorn.

Handle nicht so, dass der Prunk der Schönheit zerbricht,
wenn die Sklaven fliehen und die Diener davonspringen.

Ich bin Knecht des Hochsinns der Hefetrinker von einer Farbe,
nicht jener Schar, die blau gekleidet und schwarz im Herzen ist.

Setz den Fuß nur unter der Bedingung des Anstands in die Schenke,
denn die Wanderer an ihrer Tür sind Vertraute des Königs.

Der Hof der Liebe ist hoch; etwas Hochsinn, Hafis,
denn die Liebenden lassen die Mutlosen nicht zu sich.