Gazal 201

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند

جفا نه پیشهٔ درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان، ره بی‌همتان به خود ندهند

El vino sin mezcla y el copero hermoso son dos trampas del camino,
de cuyo lazo no escapan los más astutos del mundo.

Aunque soy amante y rend, ebrio y de registro ennegrecido,
¡mil gracias de que los amigos de la ciudad estén sin pecado!

La crueldad no es oficio de derviches ni de caminantes;
trae vino, que estos viajeros no son hombres del camino.

No mires con desprecio a los mendigos del amor, que esta gente
son reyes sin cinturón y soberanos sin corona.

Ten cuidado, que cuando sopla el viento de la suficiencia divina,
mil cosechas de devoción no valen medio grano de cebada.

No hagas que se quiebre el séquito de la hermosura
cuando los esclavos huyan y los criados se escapen.

Soy esclavo del noble empeño de los bebedores de heces de un solo color,
no de ese grupo de ropa azul y corazón negro.

No pongas el pie en la taberna sino a condición de cortesía,
que los caminantes de su puerta son íntimos del Rey.

La corte del amor es alta; un poco de empeño, Hafez,
que los amantes no admiten entre ellos a los que no lo tienen.