Ghasel 204

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود

یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رخت شمع طرب می‌افروخت
وین دل سوخته پروانهٔ ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خندهٔ مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی
در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

Gedacht sei der Zeit, da du im Verborgenen einen Blick für uns hattest
und das Zeichen deiner Liebe auf unserem Gesicht sichtbar war.

Gedacht sei der Zeit, da dein Auge mich mit Tadel tötete
und das Wunder Jesu in deiner zuckersüßen Lippe lag.

Gedacht sei der Zeit, da nach dem Morgentrunk in der vertrauten Runde
niemand war als der Freund und ich, und Gott war mit uns.

Gedacht sei der Zeit, da dein Gesicht die Kerze der Freude entzündete
und dieses verbrannte Herz ein furchtloser Falter war.

Gedacht sei der Zeit, da bei jenem Gelage von Sitte und Anstand
nur der rote Wein ein trunkenes Lachen lachte.

Gedacht sei der Zeit, da der Rubin des Bechers auflachte
und zwischen mir und deinem Rubin Geschichten hin und her gingen.

Gedacht sei der Zeit, da mein Schöner den Gürtel umband
und der Neumond an seinem Steigbügel ein weltdurchmessender Bote war.

Gedacht sei der Zeit, da ich in der Schenke saß und trunken war
und das, was mir heute in der Moschee fehlt, dort vorhanden war.

Gedacht sei der Zeit, da durch eure Verbesserung zurechtkam
die Reihung jeder undurchbohrten Perle, die Hafis besaß.