Ghazal 204

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود

یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رخت شمع طرب می‌افروخت
وین دل سوخته پروانهٔ ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خندهٔ مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی
در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

Qu'on se souvienne du temps où tu avais en secret un regard pour nous,
où la marque de ton amour se voyait sur notre visage.

Qu'on se souvienne : quand ton œil me tuait de reproches,
le miracle de Jésus était dans ta lèvre de sucre.

Qu'on se souvienne : la coupe du matin bue, dans l'assemblée d'intimité,
il n'y avait que l'ami et moi, et Dieu était avec nous.

Qu'on se souvienne : quand ton visage allumait la bougie de la joie,
et que ce cœur brûlé était un papillon sans crainte.

Qu'on se souvienne : dans ce banquet de bonnes manières et de courtoisie,
seul le vin vermeil riait d'un rire ivre.

Qu'on se souvienne : quand le rubis de la coupe éclatait de rire,
il se disait bien des choses entre moi et le rubis de ta lèvre.

Qu'on se souvienne : quand mon aimé bouclait sa ceinture,
la lune nouvelle, à son étrier, était un courrier qui parcourt le monde.

Qu'on se souvienne : quand j'habitais la taverne et que j'étais ivre,
ce qui me manque aujourd'hui à la mosquée se trouvait là.

Qu'on se souvienne : quand, grâce à votre correction, se redressait
l'enfilage de chaque perle non percée que possédait Hafez.