Ghazal 204

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود

یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رخت شمع طرب می‌افروخت
وین دل سوخته پروانهٔ ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خندهٔ مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی
در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

Sia ricordato il tempo in cui avevi in segreto uno sguardo per noi,
e il segno del tuo amore era palese sul nostro volto.

Sia ricordato: quando il tuo occhio mi uccideva di rimproveri,
il miracolo di Gesù era nel tuo labbro di zucchero.

Sia ricordato: bevuta la coppa del mattino, nel convegno dell'intimità,
non c'eravamo che l'amico e io, e Dio era con noi.

Sia ricordato: quando il tuo volto accendeva la candela della gioia,
e questo cuore bruciato era una falena senza timore.

Sia ricordato: in quel banchetto di buone maniere e cortesia,
a ridere di un riso ebbro era soltanto il vino rosso.

Sia ricordato: quando il rubino della coppa scoppiava a ridere,
tra me e il tuo rubino correvano storie.

Sia ricordato: quando il mio bello si allacciava la cintura,
la luna nuova alla sua staffa era un corriere che percorre il mondo.

Sia ricordato: quando abitavo la taverna ed ero ebbro,
e ciò che oggi mi manca nella moschea era là.

Sia ricordato: quando con la vostra correzione si raddrizzava
l'infilatura di ogni perla non forata che Hafez possedeva.