Ghasel 205

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

حلقهٔ پیر مغان از ازلم در گوش است
بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

برو ای زاهد خودبین که ز چشم من و تو
راز این پرده نهان است و نهان خواهد بود

ترک عاشق‌کش من مست برون رفت امروز
تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود

چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر به لحد
تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود

بخت حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد
زلف معشوقه به دست دگران خواهد بود

Solange es Namen und Spur von Schenke und Wein gibt,
wird unser Haupt Staub auf dem Weg des Meisters der Magier sein.

Der Ring des Meisters der Magier hängt mir seit Urzeiten im Ohr;
wir sind, was wir waren, und so wird es bleiben.

Wenn du an unserem Grab vorüberkommst, erbitte einen Segen,
denn es wird die Wallfahrtsstätte der Rends der Welt sein.

Geh fort, selbstgefälliger Asket, denn vor meinem und deinem Auge
ist das Geheimnis dieses Vorhangs verborgen und wird es bleiben.

Mein Türke, der Liebende tötet, ging heute trunken hinaus;
wessen Blut wird nun wieder aus den Augen fließen?

Mein Auge wird in dem Augenblick, da es aus Sehnsucht nach dir das Haupt ins Grab legt,
bis zum Morgen der Auferstehung Ausschau halten.

Wenn das Glück des Hafis weiter auf diese Art hilft,
wird die Locke der Geliebten in den Händen anderer sein.