Ghazal 206

پیش از اینت بیش از این اندیشهٔ عشاق بود
مهرورزی تو با ما شهرهٔ آفاق بود

یاد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشین لبان
بحث سر عشق و ذکر حلقهٔ عشاق بود

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند
منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود

از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بود

سایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟
ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

حسن مه رویان مجلس گرچه دل می‌برد و دین
بحث ما در لطف طبع و خوبی اخلاق بود

بر در شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

رشتهٔ تسبیح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر دامن ساقی سیمین ساق بود

در شب قدر ار صبوحی کرده‌ام، عیبم مکن
سرخوش آمد یار و جامی بر کنار طاق بود

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود

Before this you had more thought for your lovers than now;
your loving-kindness to us was the talk of the horizons.

Be it remembered, that company of the nights when, with the sweet-lipped,
the talk was of love's secret and the remembrance of the lovers' circle.

Before they raised this green roof and enamelled vault,
the view of my eye had the eyebrow of the beloved for its arch.

From the breath of the dawn of pre-eternity to the end of the evening of eternity,
friendship and love kept to one covenant and one pact.

If the shadow of the beloved fell upon the lover, what of it?
We were in need of him; he was longing for us.

Though the beauty of the moon-faced ones of the gathering carried off heart and faith,
our talk was of grace of nature and goodness of character.

At the king's door a beggar made a telling point;
he said: "At every table where I sat, God was the provider."

If the string of the rosary broke, hold me excused;
my hand was on the skirt of the cupbearer with silver limbs.

If on the Night of Power I drank the morning cup, do not blame me;
the friend arrived merry, and there was a cup on the edge of the niche.

The verse of Hafez, in Adam's time, in the garden of paradise,
was the adornment of the pages of the book of eglantine and rose.