Ghazal 209

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود

من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم
هیچ لایق‌ترم از حلقهٔ زنجیر نبود

یا رب این آینهٔ حسن چه جوهر دارد؟
که در او آه مرا قوت تأثیر نبود

سر ز حسرت به در میکده‌ها برکردم
چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

نازنین‌تر ز قدت در چمن ناز نرست
خوش‌تر از نقش تو در عالم تصویر نبود

تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم
حاصلم دوش به جز نالهٔ شبگیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع
جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود

آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو
که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود

The killing of this wounded one by your sword was not fated;
otherwise there was no shortcoming in your merciless heart.

When I, the madman, was letting go of your tress,
nothing was more fitting for me than the ring of a chain.

O Lord, what substance has this mirror of beauty,
that in it my sigh had no power to leave a mark?

In regret I lifted my head at the doors of the taverns,
since in the cloister there was not one elder who knew you.

Nothing more graceful than your stature grew in the meadow of grace;
nothing lovelier than your image was in the world of pictures.

Hoping that like the east wind I might reach your street again,
my whole gain last night was nothing but the lament before dawn.

I bore such things from you, O fire of separation, that like the candle
I had no remedy against you but my own extinction.

The torment of Hafez's sorrow without you was a verse
that needed no commentary for anyone.