Ghazal 20

روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
می ز خم‌خانه به‌جوش آمد و می‌ باید خواست

نوبهٔ زهدفروشان گران‌جان بگذشت
وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد؟
این چه عیب است بدین بی‌خردی؟ وین چه خطاست؟

باده‌نوشی که در او روی و ریایی نبود
بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق
آن‌که او عالم سر است، بدین حال گواست

فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم
وان چه گویند روا نیست، نگوییم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم؟
باده از خون رزان است، نه از خون شماست

این چه عیب است کز آن عیب، خلل خواهد بود؟
ور بود نیز چه شد؟ مردم بی‌عیب کجاست؟

Le jeûne est passé, la fête est venue et les cœurs se sont levés ;
le vin bouillonne au cellier, il faut demander du vin.

Le tour des pesants marchands de dévotion est passé ;
voici venu le temps où les libertins font la fête.

Quel blâme pour celui qui boit un tel vin ?
Quel défaut est-ce là, quelle sottise, quelle faute ?

Un buveur de vin sans feinte ni hypocrisie
vaut mieux qu'un marchand de dévotion qui en est plein.

Nous ne sommes ni des libertins hypocrites ni des compagnons de duplicité ;
Celui qui connaît les secrets en est témoin.

Nous accomplissons ce que Dieu prescrit et ne faisons de mal à personne,
et ce qu'on dit illicite, nous ne le disons pas licite.

Qu'importe si toi et moi buvons quelques coupes de vin ?
Le vin est le sang de la vigne, ce n'est pas votre sang.

Quel défaut est-ce, pour qu'il en vienne du dommage ?
Et quand ce serait, qu'importe ? Où est l'homme sans défaut ?