Ghasel 210

دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسلهٔ موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت
باز مشتاق کمان‌خانهٔ ابروی تو بود

هم عفاالله صبا کز تو پیامی می‌داد
ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه‌انگیز جهان غمزهٔ جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهم شکن طرهٔ هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من
که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر
کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

Gestern Nacht ging in unserem Kreis die Erzählung um deine Locken;
bis ins Herz der Nacht war die Rede von der Kette deines Haares.

Das Herz, das sich vom Pfeil deiner Wimpern im Blut wälzte,
sehnte sich schon wieder nach dem Bogen deiner Braue.

Gott vergebe auch dem Ostwind, der eine Botschaft von dir brachte;
sonst trafen wir niemanden, der aus deiner Gasse kam.

Die Welt wusste nichts von Aufruhr und Unheil der Liebe;
der Unruhestifter der Welt war dein zaubernder Blick.

Auch ich Verwirrter gehörte zu den Leuten der Sicherheit;
die Falle auf meinem Weg war die Windung deiner dunklen Locke.

Löse das Band deines Gewandes, damit mein Herz sich löst,
denn alle Erleichterung, die ich hatte, kam von deiner Seite.

Bei deiner Treue, geh am Grab des Hafis vorüber,
der aus der Welt ging und sich nach deinem Gesicht sehnte.