Ghazal 211

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوهٔ شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست
و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر‌چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌ دل
در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله، که تلف کرد و که اندوخته بود؟

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود؟

Ieri notte veniva, e aveva la guancia accesa;
dove mai aveva bruciato di nuovo un cuore afflitto?

L'usanza di uccidere gli amanti e il modo di mettere a soqquadro la città
erano una veste cucita sulla sua statura.

Considerava l'anima degli amanti la ruta selvatica del proprio volto,
e per questo aveva acceso il fuoco della guancia.

Benché dicesse «ti ucciderò miseramente», io vedevo
che di nascosto aveva uno sguardo per me, dal cuore bruciato.

L'empietà della sua chioma assaliva la via della fede, e quel cuore di pietra
le aveva acceso col volto una fiaccola per farle strada.

Il cuore raccolse molto sangue, ma l'occhio lo versò;
Dio, Dio, chi ha sperperato, e chi aveva messo da parte?

Non vendere l'amico per il mondo, ché poco guadagnò
chi aveva venduto Giuseppe per oro di bassa lega.

Disse, e disse bene: «Va' e brucia il saio, Hafez.»
Signore, da chi aveva imparato quest'arte di riconoscere la moneta falsa?