Ghasel 212

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب
رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر
عافیت را با نظربازی فراق افتاده بود

ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق
هر که عاشق‌وش نیامد در نفاق افتاده بود

ای معبر مژده‌ای فرما که دوشم آفتاب
در شکرخواب صبوحی هم وثاق افتاده بود

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشم مست
طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرت دین، شاه یحیی، از کرم
کار ملک و دین ز نظم و اتساق افتاده بود

حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می‌نوشت
طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود

Gestern in der Frühe waren mir ein, zwei Becher zugefallen,
und von der Lippe des Schenken war mir Wein auf den Gaumen gekommen.

Aus Trunkenheit wollte ich noch einmal zurückkehren
zur Schönen der Jugendzeit, doch die Scheidung war vollzogen.

In den Stationen des Pfades, wo immer wir wanderten,
hatten sich Wohlergehen und das Spiel der Blicke getrennt.

Schenke, reich den Becher ohne Unterlass, denn auf der Wanderung des Weges
war jeder, der nicht als Liebender kam, in Heuchelei verfallen.

O Traumdeuter, verkünde eine gute Botschaft, denn gestern Nacht war die Sonne
im süßen Morgenschlaf meine Zimmergenossin.

Ich malte mir aus, mich vor jenem trunkenen Auge in einen Winkel zurückzuziehen;
Kraft und Geduld waren mir vor dem Bogen seiner Braue ausgegangen.

Hätte Schah Yahya nicht aus Großmut dem Glauben beigestanden,
wären die Dinge von Reich und Glaube aus Ordnung und Einklang geraten.

Zu der Stunde, da Hafis diese verstreuten Verse schrieb,
war der Vogel seines Denkens in die Falle der Sehnsucht geraten.