Ghazal 212

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب
رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر
عافیت را با نظربازی فراق افتاده بود

ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق
هر که عاشق‌وش نیامد در نفاق افتاده بود

ای معبر مژده‌ای فرما که دوشم آفتاب
در شکرخواب صبوحی هم وثاق افتاده بود

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشم مست
طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرت دین، شاه یحیی، از کرم
کار ملک و دین ز نظم و اتساق افتاده بود

حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می‌نوشت
طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود

Hier, à l'aube, une ou deux coupes m'étaient échues,
et de la lèvre de l'échanson le vin m'était tombé sur le palais.

Dans mon ivresse, je voulais de nouveau revenir
à la belle des jours de jeunesse, mais le divorce avait été prononcé.

Dans les stations de la Voie, partout où nous avons voyagé,
le bien-être et le jeu des regards s'étaient séparés.

Échanson, donne la coupe sans relâche, car dans le voyage de la Voie
quiconque n'est pas venu en amant était tombé dans l'hypocrisie.

Ô interprète des songes, annonce une bonne nouvelle, car hier soir le soleil,
dans le doux sommeil du matin, partageait ma chambre.

Je formais le projet de me retirer à l'écart de cet œil ivre ;
ma force et ma patience avaient cédé devant la courbe de son sourcil.

Si Shah Yahya n'avait pas, par générosité, porté secours à la foi,
les affaires du royaume et de la foi auraient perdu ordre et harmonie.

À l'heure où Hafez écrivait ces vers épars,
l'oiseau de sa pensée était tombé dans le piège du désir.