Ghazal 212

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب
رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر
عافیت را با نظربازی فراق افتاده بود

ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق
هر که عاشق‌وش نیامد در نفاق افتاده بود

ای معبر مژده‌ای فرما که دوشم آفتاب
در شکرخواب صبوحی هم وثاق افتاده بود

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشم مست
طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرت دین، شاه یحیی، از کرم
کار ملک و دین ز نظم و اتساق افتاده بود

حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می‌نوشت
طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود

Ieri all'alba mi erano capitate una o due coppe,
e dal labbro del coppiere mi era caduto vino sul palato.

Per l'ebbrezza volevo tornare ancora
alla bella dei giorni di giovinezza, ma c'era stato il divorzio.

Nelle stazioni della Via, dovunque abbiamo viaggiato,
il benessere e il gioco degli sguardi si erano separati.

Coppiere, porgi la coppa senza sosta, ché nel viaggio della Via
chi non è venuto da amante era caduto nell'ipocrisia.

O interprete dei sogni, dà una buona notizia, ché ieri notte il sole
nel dolce sonno del mattino divideva la mia stanza.

Mi figuravo di ritirarmi in un angolo lontano da quell'occhio ebbro;
forza e pazienza mi erano venute meno davanti alla curva del suo sopracciglio.

Se Shah Yahya non avesse, per generosità, soccorso la fede,
le cose del regno e della fede avrebbero perso ordine e armonia.

Nell'ora in cui Hafez scriveva questi versi sparsi,
l'uccello del suo pensiero era caduto nella trappola del desiderio.