Ghasel 214

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

چل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت
تدبیر ما به دست شراب دوساله بود

آن نافهٔ مراد که می‌خواستم ز بخت
در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود

از دست برده بود خمار غمم سحر
دولت مساعد آمد و می در پیاله بود

بر آستان میکده خون می‌خورم مدام
روزی ما ز خوان قدر این نواله بود

هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد نگهبان لاله بود

بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح
آن دم که کار مرغ سحر آه و ناله بود

دیدیم شعر دلکش حافظ به مدح شاه
یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود

آن شاه تندحمله که خورشید شیرگیر
پیشش به روز معرکه کمتر غزاله بود

Ich sah in einem süßen Traum, dass ich einen Becher in der Hand hielt;
der Traum wurde gedeutet, und die Sache wurde dem Glück überwiesen.

Vierzig Jahre trugen wir Mühe und Kummer, und am Ende
lag unsere Abhilfe in der Hand eines zweijährigen Weins.

Jene Moschusblase des Verlangens, die ich vom Glück erbat,
lag in der Windung der Locke jenes Götzenbildes mit moschusschwarzem Haar.

In der Frühe hatte mich der Katzenjammer des Kummers überwältigt;
das Glück war gewogen, und Wein war im Becher.

An der Schwelle der Schenke trinke ich immerfort Blut;
vom Tisch des Schicksals war dieser Bissen unser tägliches Teil.

Wer keine Liebe säte und von der Schönheit keine Blume pflückte,
hütete eine Tulpe in der Bahn des Windes.

Mein Weg führte am Morgen am Rosengarten vorbei,
in dem Augenblick, da das Geschäft des Morgenvogels Seufzen und Klagen war.

Wir sahen die bezaubernden Verse des Hafis zum Lob des Königs;
ein Doppelvers dieser Ode war besser als hundert Abhandlungen.

Jener König mit dem ungestümen Angriff, vor dem die löwenbezwingende Sonne
am Tag der Schlacht weniger war als eine Gazelle.