Ghazal 214

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

چل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت
تدبیر ما به دست شراب دوساله بود

آن نافهٔ مراد که می‌خواستم ز بخت
در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود

از دست برده بود خمار غمم سحر
دولت مساعد آمد و می در پیاله بود

بر آستان میکده خون می‌خورم مدام
روزی ما ز خوان قدر این نواله بود

هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد نگهبان لاله بود

بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح
آن دم که کار مرغ سحر آه و ناله بود

دیدیم شعر دلکش حافظ به مدح شاه
یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود

آن شاه تندحمله که خورشید شیرگیر
پیشش به روز معرکه کمتر غزاله بود

J'ai vu dans un doux songe qu'une coupe était dans ma main ;
le songe fut interprété, et l'affaire fut remise à la fortune.

Quarante ans nous avons enduré peine et chagrin, et pour finir
notre remède était aux mains d'un vin de deux ans.

Cette poche de musc du désir que je demandais à la fortune
était dans le pli de la chevelure de cette idole aux boucles de musc.

À l'aube, la langueur du chagrin m'avait terrassé ;
la fortune fut favorable, et il y avait du vin dans la coupe.

Au seuil de la taverne je bois sans cesse du sang ;
de la table du destin, cette bouchée fut notre part.

Quiconque n'a pas semé l'amour ni cueilli une fleur à la beauté
gardait une tulipe sur le passage du vent.

Mon chemin a longé la roseraie au matin,
à l'instant où l'oiseau de l'aube n'avait d'autre affaire que soupirs et plaintes.

Nous avons vu les vers charmants de Hafez à la louange du roi ;
un seul distique de cette ode valait mieux que cent traités.

Ce roi à la charge impétueuse, devant qui le soleil qui terrasse le lion,
au jour du combat, était moins qu'une gazelle.