Ghazal 214

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

چل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت
تدبیر ما به دست شراب دوساله بود

آن نافهٔ مراد که می‌خواستم ز بخت
در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود

از دست برده بود خمار غمم سحر
دولت مساعد آمد و می در پیاله بود

بر آستان میکده خون می‌خورم مدام
روزی ما ز خوان قدر این نواله بود

هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد نگهبان لاله بود

بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح
آن دم که کار مرغ سحر آه و ناله بود

دیدیم شعر دلکش حافظ به مدح شاه
یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود

آن شاه تندحمله که خورشید شیرگیر
پیشش به روز معرکه کمتر غزاله بود

Vidi in un dolce sogno che avevo in mano una coppa;
il sogno fu interpretato, e la cosa fu rimessa alla fortuna.

Per quarant'anni sopportammo pena e dolore, e alla fine
il nostro rimedio era nelle mani di un vino di due anni.

Quella borsa di muschio del desiderio che chiedevo alla fortuna
era nella piega della chioma di quell'idolo dai riccioli di muschio.

All'alba i postumi del dolore mi avevano sopraffatto;
la fortuna fu propizia, e c'era vino nella coppa.

Sulla soglia della taverna bevo sangue di continuo;
dalla mensa del destino questo boccone fu la nostra porzione.

Chi non seminò amore e non colse un fiore dalla bellezza
faceva la guardia a un tulipano sul passaggio del vento.

La mia strada passò accanto al roseto al mattino,
nel momento in cui l'uccello dell'alba non faceva che sospirare e lamentarsi.

Vedemmo i versi incantevoli di Hafez in lode del re;
un solo distico di questa ode valeva più di cento trattati.

Quel re dalla carica impetuosa, davanti al quale il sole che abbatte i leoni,
nel giorno della battaglia, era meno di una gazzella.