Ghasel 215

به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست
به نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود

مباحثی که در آن مجلس جنون می‌رفت
ورای مدرسه و قال و قیل مسأله بود

دل از کرشمهٔ ساقی به شکر بود ولی
ز نامساعدی بختش اندکی گله بود

قیاس کردم و آن چشم جادوانهٔ مست
هزار ساحر چون سامریش در گله بود

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کی‌ات با من این معامله بود؟

ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش
میان ماه و رخ یار من مقابله بود

دهان یار که درمان درد حافظ داشت
فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود

In der Gasse der Schenke, o Herr, welch ein Treiben war in der Frühe,
da es wogte von Schönen und Schenken, Kerze und Fackel!

Die Geschichte der Liebe, die weder Buchstabe noch Laut braucht,
war in Aufruhr und Getöse beim Klagen von Tamburin und Flöte.

Die Fragen, die man in jener Runde des Wahnsinns erörterte,
lagen jenseits der Schule und ihres Hin-und-her-Redens.

Das Herz war dankbar für die Blicke des Schenken, doch
über die Ungunst seines Glücks klagte es ein wenig.

Ich überschlug es: Jenes trunkene, zaubernde Auge
hatte tausend Zauberer wie den Samiri in seiner Herde.

Ich sprach zu ihm: «Weise meiner Lippe einen Kuss an.»
Lachend sprach er: «Wann hattest du je solchen Handel mit mir?»

Von meinem Stern ist ein glückverheißender Aspekt unterwegs, denn gestern Nacht
standen der Mond und das Gesicht meines Freundes einander gegenüber.

Der Mund des Freundes, der das Heilmittel für Hafis' Schmerz besaß,
ach, wie wenig Geduld hatte er zur Stunde der Großmut!