Ghazal 215

به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست
به نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود

مباحثی که در آن مجلس جنون می‌رفت
ورای مدرسه و قال و قیل مسأله بود

دل از کرشمهٔ ساقی به شکر بود ولی
ز نامساعدی بختش اندکی گله بود

قیاس کردم و آن چشم جادوانهٔ مست
هزار ساحر چون سامریش در گله بود

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کی‌ات با من این معامله بود؟

ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش
میان ماه و رخ یار من مقابله بود

دهان یار که درمان درد حافظ داشت
فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود

Dans la rue de la taverne, Seigneur, quel tumulte à l'aube,
quand bouillonnaient belle, échanson, bougie et flambeau !

Le récit de l'amour, qui se passe de lettre et de son,
était en clameur et en vacarme à la plainte du tambourin et de la flûte.

Les questions que l'on débattait dans cette assemblée de folie
dépassaient l'école et ses disputes.

Le cœur rendait grâce pour les œillades de l'échanson, mais
il se plaignait un peu de la défaveur de sa fortune.

J'ai fait le compte : cet œil ivre et sorcier
avait dans son troupeau mille magiciens tels que le Samaritain.

Je lui dis : « Assigne un baiser à ma lèvre. »
En riant il dit : « Quand as-tu eu pareil commerce avec moi ? »

De mon étoile un regard favorable est en chemin, car hier soir
la lune et le visage de mon ami se faisaient face.

La bouche de l'ami, qui tenait le remède à la douleur de Hafez,
hélas, qu'elle fut à court de patience à l'heure de la générosité !