Ghazal 216

آن یار کز او خانهٔ ما جای پری بود
سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
تا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود

منظور خردمند من آن ماه که او را
با حسن ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود

از چنگ منش اختر بدمهر به در برد
آری چه کنم؟ دولت دور قمری بود

عذری بنه ای دل، که تو درویشی و او را
در مملکت حسن سر تاجوری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین
افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را
با باد صبا وقت سحر جلوه‌گری بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یمن دعای شب و ورد سحری بود

Quell'amico per cui la nostra casa era dimora di fata
era, da capo a piedi, come una fata, privo di difetto.

Il cuore disse: «Mi stabilirò in questa città nella speranza di lui.»
Il poveretto non sapeva che il suo amico era un viaggiatore.

Non solo dal segreto del mio cuore è caduto il velo;
da che esiste il cielo, il suo costume è strappare i veli.

Colui a cui mirava la mia ragione era quella luna che,
con la bellezza dei modi, aveva la maniera di chi sa guardare.

Una stella senza affetto me lo strappò di mano;
sì, che posso fare? Era la fortuna del ciclo della luna.

Trovagli una scusa, o cuore, ché tu sei un derviscio, e lui
nel regno della bellezza aveva un capo da corona.

Le ore buone furono quelle passate con l'amico;
tutto il resto fu sterilità e inconsapevolezza.

Dolci erano la riva dell'acqua, la rosa, il verde e la rosa canina;
peccato che quel tesoro in cammino fosse solo un passante.

Muori di questa gelosia, o usignolo, ché la rosa
si mostrava al vento dell'est nell'ora dell'alba.

Ogni tesoro di felicità che Dio ha dato a Hafez
è venuto dalla benedizione della preghiera della notte e della litania dell'alba.