Ghazal 218

در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
تا ابد جام مرادش همدم جانی بود

من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار
گفتم این شاخ ار دهد باری، پشیمانی بود

خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش
همچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود؟

بی چراغ جام در خلوت نمی‌یارم نشست
زان که کنج اهل دل باید که نورانی بود

همت عالی طلب جام مرصع گو مباش
رند را آب عنب یاقوت رمانی بود

گرچه بی‌سامان نماید کار ما، سهلش مبین
کاندر این کشور گدایی، رشک سلطانی بود

نیک نامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدار
خودپسندی جان من برهان نادانی بود

مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان
نستدن جام می از جانان گران جانی بود

دی عزیزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شراب
ای عزیز من! نه عیب آن به که پنهانی بود؟

Quiconque, dans la prééternité, fut jugé digne du don de la fortune,
jusqu'à l'éternité la coupe de son désir sera la compagne de son âme.

À l'heure même où j'ai voulu me repentir du vin,
j'ai dit : « Si cette branche donne un fruit, ce sera le regret. »

Supposons que je jette le tapis de prière sur mon épaule comme le lis :
la couleur du vin sur le froc, comme la rose, serait-elle d'un musulman ?

Sans la lampe de la coupe je ne puis m'asseoir dans la retraite,
car le coin des gens de cœur doit être lumineux.

Demande une haute ardeur, et peu importe une coupe sertie de gemmes ;
pour le libertin, le jus du raisin est rubis de grenade.

Bien que notre affaire paraisse en désordre, ne la tiens pas pour peu,
car dans ce pays la mendicité fait l'envie de la royauté.

Si tu veux un bon renom, ô cœur, ne fréquente pas les mauvais ;
la complaisance envers soi, mon âme, est la preuve de l'ignorance.

Une assemblée d'intimes, le printemps, et l'on y parle de poésie :
ne pas prendre la coupe de vin des mains de l'aimé serait lourdeur d'âme.

Hier un ami cher a dit : « Hafez boit du vin en cachette. »
Ô mon cher, ne vaut-il pas mieux qu'un défaut soit caché ?