Ghasel 219

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

بنوش جام صبوحی به نالهٔ دف و چنگ
ببوس غبغب ساقی به نغمهٔ نی و عود

به دور گل منشین بی‌شراب و شاهد و چنگ
که همچو روز بقا هفته‌ای بود معدود

شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن
زمین، به اختر میمون و طالع مسعود

ز دست شاهد نازک‌عذار عیسی‌دم
شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود

جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل
ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود

چو گل سوار شود بر هوا سلیمان‌وار
سحر که مرغ درآید به نغمهٔ داوود

به باغ، تازه کن آیین دین زردشتی
کنون که لاله برافروخت آتش نمرود

بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد
وزیر ملک سلیمان، عماد دین، محمود

بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش
هر آن چه می‌طلبد جمله باشدش موجود

Nun, da auf der Wiese die Rose aus dem Nichtsein ins Dasein trat,
hat das Veilchen zu ihren Füßen das Haupt zur Niederwerfung gelegt.

Trink den Morgenbecher zum Klagen von Tamburin und Harfe;
küsse das Kinn des Schenken zur Weise von Flöte und Laute.

Sitz zur Rosenzeit nicht ohne Wein, Schöne und Harfe,
denn wie die Tage unseres Bleibens ist sie eine gezählte Woche.

Durch das Hervortreten der Duftkräuter wurde die Erde hell
wie der Himmel, unter gesegnetem Stern und glücklichem Aszendenten.

Aus der Hand einer zartwangigen Schönen mit dem Atem Jesu
trink Wein und lass die Geschichte von Ad und Thamud.

Die Welt wurde zur Zeit von Lilie und Rose wie das höchste Paradies,
doch was nützt es, da in ihr kein ewiges Bleiben möglich ist?

Wenn die Rose wie Salomo auf der Luft reitet,
in der Frühe, da der Vogel mit dem Gesang Davids einsetzt,

Erneuere im Garten den Brauch der Religion Zarathustras,
jetzt, da die Tulpe das Feuer Nimrods entfacht hat.

Verlange den Morgenbecher zum Gedenken an den Asaf der Zeit,
den Wesir von Salomos Reich, Imad ad-Din Mahmud.

Möge die Runde des Hafis durch den Segen seiner Fürsorge
alles vorfinden, was sie verlangt.