Ghazal 219

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

بنوش جام صبوحی به نالهٔ دف و چنگ
ببوس غبغب ساقی به نغمهٔ نی و عود

به دور گل منشین بی‌شراب و شاهد و چنگ
که همچو روز بقا هفته‌ای بود معدود

شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن
زمین، به اختر میمون و طالع مسعود

ز دست شاهد نازک‌عذار عیسی‌دم
شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود

جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل
ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود

چو گل سوار شود بر هوا سلیمان‌وار
سحر که مرغ درآید به نغمهٔ داوود

به باغ، تازه کن آیین دین زردشتی
کنون که لاله برافروخت آتش نمرود

بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد
وزیر ملک سلیمان، عماد دین، محمود

بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش
هر آن چه می‌طلبد جمله باشدش موجود

Ora che nel prato la rosa è venuta dal non essere all'essere,
la viola ha posato il capo ai suoi piedi in prosternazione.

Bevi la coppa del mattino al lamento del tamburello e dell'arpa;
bacia il mento del coppiere alla melodia del flauto e del liuto.

Nella stagione della rosa non sedere senza vino, bellezza e arpa,
ché come i giorni della nostra permanenza è una settimana contata.

Con l'uscita delle erbe odorose la terra si è fatta luminosa
come il cielo, sotto stella benedetta e ascendente fortunato.

Dalla mano di una bella dalla guancia delicata e dal soffio di Gesù
bevi vino, e lascia la storia di Ad e di Thamud.

Il mondo è diventato come il paradiso più alto nella stagione del giglio e della rosa,
ma a che giova, se in esso non è possibile restare per sempre?

Quando la rosa cavalca l'aria al modo di Salomone,
all'alba, quando l'uccello entra col canto di Davide,

Nel giardino rinnova il rito della religione di Zoroastro,
ora che il tulipano ha acceso il fuoco di Nimrod.

Chiedi la coppa del mattino in ricordo dell'Asaf dell'epoca,
il visir del regno di Salomone, Imad al-Din Mahmud.

Possa il convegno di Hafez, per la benedizione della sua protezione,
trovare presente tutto ciò che chiede.