Ghasel 21

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست

که شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟
که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

شمع اگر زان لب خندان به زبان، لافی زد
پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست

در چمن، باد بهاری ز کنار گل و سرو
به هواداری آن عارض و قامت برخاست

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت
به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت
سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست

حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری
کآتش از خرقهٔ سالوس و کرامت برخاست

Herz und Glaube waren dahin, und die Herzensdiebin erhob sich zum Tadel;
sie sprach: Sitz nicht bei uns, denn das Heil hat dich verlassen.

Von wem hast du gehört, dass er bei diesem Gelage einen frohen Augenblick saß
und am Ende der Gesellschaft nicht in Reue aufstand?

Wenn die Kerze mit ihrer Zunge von jener lachenden Lippe prahlte,
stand sie nächtelang vor deinen Liebenden, um Buße zu zahlen.

Auf der Wiese erhob sich der Frühlingswind von Rose und Zypresse
als Anhänger jener Wange und jenes Wuchses.

Du gingst trunken vorüber, und unter den Einsiedlern des Engelreichs
erhob sich bei deinem Anblick der Aufruhr des Jüngsten Tages.

Vor deinem Gang hob sie aus Scham keinen Fuß,
die stolze Zypresse, die sich prahlend mit Wuchs und Gestalt erhob.

Hafis, wirf diese Kutte ab, vielleicht rettest du dein Leben,
denn Feuer erhob sich aus der Kutte der Heuchelei und Wundertaten.