Ghazal 21

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست

که شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟
که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

شمع اگر زان لب خندان به زبان، لافی زد
پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست

در چمن، باد بهاری ز کنار گل و سرو
به هواداری آن عارض و قامت برخاست

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت
به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت
سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست

حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری
کآتش از خرقهٔ سالوس و کرامت برخاست

Mon cœur et ma foi s'en sont allés, et la ravisseuse s'est levée pour me blâmer ;
elle dit : ne t'assieds pas avec nous, car le salut t'a quitté.

De qui as-tu entendu qu'il s'assit un instant heureux à ce festin
sans se lever, à la fin de la compagnie, dans le regret ?

Si la bougie, de sa langue, s'est vantée de cette lèvre rieuse,
elle est restée debout des nuits devant tes amants pour payer l'amende.

Dans la prairie, le vent du printemps s'est levé d'auprès de la rose et du cyprès
en partisan de cette joue et de cette taille.

Tu es passée ivre, et chez les reclus du royaume des anges
le tumulte de la résurrection s'est levé à ta vue.

Devant ta démarche, il n'a pu lever le pied, de honte,
le cyprès altier qui se dressait fier de sa taille et de son port.

Hafez, jette ce froc, peut-être sauveras-tu ta vie,
car le feu s'est levé du froc d'hypocrisie et de prodiges.