Ghasel 221

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
زند به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

شب شراب خرابم کند به بیداری
وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

طریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دل
بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

گدایی در جانان به سلطنت مفروش
کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

سواد نامهٔ موی سیاه چون طی شد
بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر
کلاه داریش اندر سر شراب رود

حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز
خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

Lege ich die Hand an die Spitze seiner Locke, so gerät er in Zorn;
und bitte ich um Frieden, so ergeht er sich in Vorwürfen.

Wie der Neumond überfällt er die hilflosen Zuschauer
mit dem Winkel seiner Braue und geht dann hinter den Schleier.

In der Nacht des Weins richtet er mich durch Wachen zugrunde;
und klage ich am Tag, so geht er schlafen.

Der Pfad der Liebe ist voller Aufruhr und Unruhe, o Herz;
es stürzt, wer auf diesem Weg in Eile geht.

Verkaufe das Betteln an der Tür des Geliebten nicht für ein Königtum;
geht denn jemand aus dem Schatten dieser Tür in die Sonne?

Ist die schwarze Schrift im Buch des dunklen Haars zu Ende,
so wird das Weiße nicht weniger, zupfte man auch hundert aus.

Fährt der Wind des Hochmuts der Blase in den Kopf,
so geht ihre Kronenwürde im Geschäft des Weins verloren.

Du selbst bist der Schleier auf dem Weg, Hafis; tritt aus der Mitte.
Glücklich, wer diesen Weg ohne Schleier geht.