Ghasel 222

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند، به جلالت برود

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیل دل گم‌گشته! خدا را مددی
که غریب ار نبرد ره، به دلالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

Wer vom Ende deiner Gasse aus Überdruss fortgeht,
dem geht seine Sache nicht voran, und am Ende geht er in Scham.

Eine Karawane, deren Geleit der Schutz Gottes ist,
lagert in Pracht und zieht in Würde weiter.

Der Wanderer findet den Weg zum Freund durch das Licht der Rechtleitung,
denn er gelangt nirgends hin, wenn er im Irrtum geht.

Nimm dir am Ende des Lebens deinen Wunsch von Wein und Geliebter;
schade um die Stunden, die ganz im Müßiggang vergehen!

O Führer des verirrten Herzens, um Gottes willen, hilf,
denn der Fremde geht, wenn er den Weg nicht findet, mit einem Führer.

Das Urteil über Nüchternheit und Trunkenheit hängt ganz am Ende;
niemand hat gewusst, in welchem Zustand er zuletzt geht.

Hafis, nimm einen Becher von der Quelle der Weisheit zur Hand;
vielleicht geht das Zeichen der Unwissenheit von der Tafel deines Herzens.