Ghasel 223

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال دهنت
به جفای فلک و غصهٔ دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد، وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود، از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

Nie wird dein Bild von der Tafel meines Herzens und meiner Seele weichen;
nie wird jene wandelnde Zypresse aus meinem Gedächtnis gehen.

Aus meinem verwirrten Sinn wird der Gedanke an deinen Mund
nicht weichen, trotz der Härte des Himmels und des Kummers der Zeit.

In der Urzeit knüpfte mein Herz ein Band mit der Spitze deiner Locke;
bis in Ewigkeit zieht es sich nicht zurück und bricht den Bund nicht.

Was immer außer der Last des Kummers um dich auf meinem armen Herzen liegt,
wird aus meinem Herzen gehen; jene Last geht nicht aus ihm.

Die Liebe zu dir hat so in Herz und Seele Platz genommen,
dass sie, ginge auch mein Kopf dahin, nicht aus Herz und Seele ginge.

Läuft mein Herz den Schönen nach, so ist es entschuldigt;
es hat Schmerzen: Was soll es tun, als nach einem Heilmittel zu suchen?

Wer nicht wie Hafis ratlos umherirren will,
der gebe sein Herz nicht den Schönen und laufe ihnen nicht nach.