Ghasel 224

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار
چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که آبروی شریعت بدین قدر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم
که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری
وفای عهد من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم
چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید
چو باشه در پی هر صید مختصر نرود

بیار باده و اول به دست حافظ ده
به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

Glücklich das Herz, das nicht ständig dem Blick nachläuft,
das nicht ahnungslos zu jeder Tür geht, an die man es ruft.

Nicht nach jener süßen Lippe zu verlangen wäre besser für mich,
doch wie sollte die Fliege nicht dem Zucker nachgehen?

Wasch das Schwarz meines leidgeprüften Auges nicht mit Tränen aus,
denn das Bild deines Schönheitsmals geht mir nie aus dem Blick.

Verweigere mir wie der Ostwind deinen Duft nicht,
denn ohne die Spitze deiner Locke komme ich nicht zurecht.

O Herz, sei nicht so ein Herumtreiber, überall zu Hause,
denn mit dieser Kunst geht dir kein Werk voran.

Sieh nicht mit verächtlichem Auge auf mich Trunkenen,
denn die Ehre des Gesetzes geht durch so wenig nicht verloren.

Ich Bettler begehre eine von Zypressenwuchs,
um deren Taille die Hand nur mit Silber und Gold gelangt.

Du, der du an Edelmut des Wesens eine andere Welt bist,
möge die Treue zu meinem Bund dir nicht aus dem Sinn gehen.

Ich sehe niemanden mit schwärzerem Register als mich selbst;
wie sollte mir der Rauch des Herzens nicht zu Kopf steigen wie der Feder?

Führ mich nicht mit der Krone des Wiedehopfs vom Weg ab, denn der weiße Falke
jagt nicht wie der Sperber jeder geringen Beute nach.

Bring Wein und gib ihn zuerst in die Hand des Hafis,
unter der Bedingung, dass das Gesagte die Runde nicht verlässt.