Ghazal 224

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار
چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که آبروی شریعت بدین قدر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم
که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری
وفای عهد من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم
چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید
چو باشه در پی هر صید مختصر نرود

بیار باده و اول به دست حافظ ده
به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

Happy the heart that does not always go where the eye leads,
that does not go unknowing to every door it is called to.

It would be better for me not to covet that sweet lip,
but how should the fly not go after sugar?

Do not wash the black of my grief-seen eye with tears,
for the image of your mole never leaves my sight.

Like the east wind, do not withhold your scent from me,
for without the tip of your tress I cannot go on.

O heart, do not be such a vagrant, at home everywhere,
for with that talent no work of yours will go forward.

Do not look with the eye of contempt on me in my drunkenness,
for the honour of the sacred Law is not lost by this much.

I, a beggar, long for one of cypress stature
around whose waist no hand goes but with silver and gold.

You who in nobility of character are a world apart,
may faithfulness to my covenant never leave your mind.

I see no one whose record is blacker than my own;
how should the smoke of my heart not rise to my head, as with the pen?

Do not lead me astray with the hoopoe's crown, for the white falcon
does not go like the sparrow-hawk after every paltry prey.

Bring wine and give it first into the hand of Hafez,
on condition that what is said does not leave the gathering.