Ghasel 225

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
وین بحث با ثلاثهٔ غساله می‌رود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت
کار این زمان ز صنعت دلاله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر
کاین طفل یک شبه ره یک ساله می‌رود

آن چشم جادوانهٔ عابدفریب بین
کش کاروان سحر ز دنباله می‌رود

از ره مرو به عشوهٔ دنیا که این عجوز
مکاره می‌نشیند و محتاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از گلستان شاه
وز ژاله باده در قدح لاله می‌رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین
غافل مشو که کار تو از ناله می‌رود

Schenke, die Rede geht von Zypresse, Rose und Tulpe,
und dieses Gespräch geht mit den drei reinigenden Bechern einher.

Gib Wein, denn die junge Braut der Wiese hat den Gipfel der Schönheit erreicht;
jetzt geht das Werk durch die Kunst der Brautwerberin.

Alle Papageien Indiens werden Zucker knacken
an diesem persischen Kandis, der nach Bengalen geht.

Sieh, wie die Dichtung auf ihrer Wanderung Raum und Zeit zusammenfaltet,
denn dieses Kind einer Nacht legt den Weg eines Jahres zurück.

Sieh jenes zaubernde Auge, das die Frommen betört,
dem die Karawane der Magie im Gefolge nachzieht.

Lass dich von der Koketterie der Welt nicht vom Weg abbringen, denn diese Alte
setzt sich als Betrügerin und geht als Listige davon.

Der Frühlingswind weht vom Rosengarten des Königs,
und aus dem Tau fließt Wein in den Becher der Tulpe.

Hafis, sei in deiner Sehnsucht nach dem Hof des Sultans Ghiyas ad-Din
nicht nachlässig, denn deine Sache geht durch Klagen voran.