Ghazal 225

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
وین بحث با ثلاثهٔ غساله می‌رود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت
کار این زمان ز صنعت دلاله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر
کاین طفل یک شبه ره یک ساله می‌رود

آن چشم جادوانهٔ عابدفریب بین
کش کاروان سحر ز دنباله می‌رود

از ره مرو به عشوهٔ دنیا که این عجوز
مکاره می‌نشیند و محتاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از گلستان شاه
وز ژاله باده در قدح لاله می‌رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین
غافل مشو که کار تو از ناله می‌رود

Échanson, on parle du cyprès, de la rose et de la tulipe,
et ce propos va de pair avec les trois coupes qui lavent.

Donne du vin, car la jeune mariée de la prairie a atteint le comble de la beauté ;
à présent l'affaire tient à l'art de l'entremetteuse.

Tous les perroquets de l'Inde croqueront du sucre
de ce sucre candi persan qui s'en va au Bengale.

Vois comme la poésie, dans son voyage, replie l'espace et le temps :
cet enfant d'une nuit parcourt le chemin d'une année.

Vois cet œil sorcier qui trompe les dévots,
et la caravane de la magie qui marche à sa suite.

Ne te laisse pas égarer par la coquetterie du monde, car cette vieille
s'assied en fourbe et s'en va en rusée.

Le vent du printemps souffle de la roseraie du roi,
et de la rosée le vin coule dans la coupe de la tulipe.

Hafez, de ton désir pour la cour du sultan Ghiyas al-Din
ne sois pas négligent, car ton affaire avance par la plainte.