Ghazal 226

ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود، در مقام صبر
آری شود، ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من، آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک، زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرحسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود

این سرکشی که کنگرهٔ کاخ وصل راست
سرها بر آستانهٔ او خاک در شود

حافظ چو نافهٔ سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

Je crains que les larmes ne déchirent le voile de notre chagrin,
et que ce secret scellé ne devienne une fable pour le monde.

On dit que la pierre devient rubis à la station de la patience ;
oui, elle le devient, mais c'est avec le sang du foie.

J'irai à la taverne en pleurant et en demandant justice ;
peut-être ma délivrance de la main du chagrin se fera-t-elle là.

De tous côtés j'ai lancé la flèche de la prière ;
il se peut qu'une d'entre elles atteigne son but.

Ô âme, redis notre histoire à celui qui tient mon cœur,
mais ne la dis pas de façon que le vent d'est l'apprenne.

Par l'alchimie de ton amour, mon visage est devenu or ;
oui, par la bénédiction de votre grâce la poussière devient or.

Je suis dans le défilé de la stupeur devant l'orgueil du rival ;
Seigneur, que jamais le mendiant ne devienne un homme de poids !

Il faut bien des qualités autres que la beauté pour que quelqu'un
soit agréé par le goût des gens de regard.

Telle est la hauteur des créneaux du palais de l'union
que les têtes deviennent poussière de la porte à son seuil.

Hafez, puisque la poche de musc de sa boucle est dans ta main,
retiens ton souffle, sinon le vent d'est l'apprendra.