Ghazal 226

ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود، در مقام صبر
آری شود، ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من، آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک، زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرحسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود

این سرکشی که کنگرهٔ کاخ وصل راست
سرها بر آستانهٔ او خاک در شود

حافظ چو نافهٔ سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

Temo che le lacrime strappino il velo dal nostro dolore,
e che questo segreto sigillato diventi una favola per il mondo.

Dicono che nella stazione della pazienza la pietra diventi rubino;
sì, lo diventa, ma lo diventa col sangue del fegato.

Andrò alla taverna piangendo e chiedendo giustizia;
forse là avverrà la mia liberazione dalla mano del dolore.

Da ogni lato ho scoccato la freccia della preghiera;
può darsi che una di esse colga nel segno.

O anima, ripeti la nostra storia a chi tiene il mio cuore,
ma non dirla in modo che il vento dell'est lo venga a sapere.

Per l'alchimia del tuo amore il mio volto è diventato oro;
sì, per la benedizione della vostra grazia la polvere diventa oro.

Sono nella strettoia dello sbigottimento per l'arroganza del rivale;
Signore, che il mendicante non diventi mai uomo di riguardo!

Occorrono molte qualità oltre alla bellezza perché qualcuno
sia accolto dal gusto della gente che sa guardare.

Tale è l'alterigia dei merli del palazzo dell'unione
che le teste diventano polvere della porta alla sua soglia.

Hafez, poiché la borsa di muschio della sua ciocca è nella tua mano,
trattieni il respiro, altrimenti il vento dell'est lo verrà a sapere.