Ghasel 227

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض
ور نه هر سنگ و گلی، لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل! خوش باش
که به تلبیس و حیل، دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف
چون هنرهای دگر، موجب حرمان نشود

دوش می‌گفت که «فردا بدهم کام دلت»
سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را
تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نبود همت عالی حافظ
طالب چشمهٔ خورشید درخشان نشود

Mag dieses Wort dem Prediger der Stadt auch nicht leichtfallen:
Solange er Heuchelei und Verstellung übt, wird er kein Muslim.

Lerne das Rendtum und sei großzügig, denn es ist kein großes Verdienst,
ein Tier zu sein, das keinen Wein trinkt und kein Mensch wird.

Es braucht ein reines Wesen, um für die Gnade empfänglich zu werden;
sonst wird nicht jeder Stein und Lehmklumpen zu Perle und Koralle.

Der Größte Name tut sein Werk, o Herz, sei froh,
denn durch Trug und List wird der Dämon kein Salomo.

Ich übe die Liebe und hoffe, dass diese edle Kunst
nicht wie die anderen Künste zum Grund der Entbehrung wird.

Gestern Nacht sagte er: «Morgen erfülle ich deinen Herzenswunsch.»
O Gott, füge es so, dass er es sich nicht anders überlegt.

Ich erbitte von Gott Sanftmut für dein Wesen,
damit unser Sinn nicht mehr durch dich verstört wird.

Solange das Stäubchen keinen hohen Sinn hat, Hafis,
sucht es nicht die Quelle der strahlenden Sonne.